വര്ണ്ണ തേരിലേറിയ നേരം നാം
അറിയുന്നീല കീഴിലെ മര്മ്മരം
വേച്ചു വേച്ചു നിങ്ങിയ കാലം
വീഴാതിരിക്കാന് നീട്ടിയ കൈകള്
അതാരോ ആ സാമിപ്യം ഇന്ന് നാം
പതിയെ പതിയെ അടര്ത്തി മാറ്റി.
പ്രഭാതത്തിന് പ്രസരിപ്പുകള്
സ്വരുക്കൂട്ടി വെക്കാന് കഴിയാതെ
പ്രദോഷത്തിലേക്ക് വഴിമാറുമ്പോള്
അറിയുന്നില്ല നാം തന് ചവിട്ടടി
എത്ര മാത്രം പിന്നിട്ടു കഴിഞ്ഞെന്നു.
മനസ്ഥാപത്തിനു കാത്തു നില്ക്കാതെ
വൈകിയിട്ടില്ലായെന്ന ചിന്തയിലൂടെ നാം
തലോടുക തന് കുഞ്ഞിനെയെന്ന പോല്
അവരിലൂടെ നാം പുനര്ജനിക്കുന്നു
അറിയാതെ വീഴുന്ന അശ്രുകണങ്ങളാല്
മായ്ച്ചു കളയട്ടെ എല്ലാ വിമുഖതകളും..
